Abrir o menú principal

Eduardo Aunós Pérez, nado en Lleida o 8 de setembro de 1894 e finado en Lausana o 25 de setembro de 1967, foi un político catalán.

Eduardo Aunós
Eduardo Aunós.jpg
Nacemento8 de setembro de 1894
 Lleida
Falecemento25 de setembro de 1967
 Lausana
NacionalidadeEspaña
Ocupacióndiplomático e político
PremiosGran Cruz da Orde de Isabel a Católica, Gran Cruz de la Orden de Cisneros e Grand Cross of the Order of Charles III
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Descendente de políticos de orixe aranesa, estudou dereito en Madrid e militou na Lliga Regionalista, pola que foi elixido deputado a Cortes en 1916 e foi secretario de Francesc Cambó no Ministerio de Fomento.

Durante a ditadura de Primo de Rivera foi ministro de traballo, comercio e industria (1927-1930). Admirador do réxime fascista italiano, tentou imitar o seu sistema corporativo coa creación dun Código de Traballo (1926) e a Organización Corporativa Nacional (1928). Tras a caída de Primo de Rivera tentou formar un Partido Laborista a semellanza do Partido Fascista italiano que careceu de apoios.

Logo da proclamación da República marchou ao exilio a París, colaborou na revista Acción Española e entrou en Renovación Española. En 1937 ingresou en Falange Española de las JONS como xefe do partido en Francia e tras a unificación foi membro da Xunta Política da FET y de las JONS.

Embaixador en Bélxica (1939-1940) e Arxentina (1942-1943), foi ministro de xustiza entre 1943 e 1945.

ObrasEditar

  • 1928: Problemas de España.
  • 1929: Estudios de Derecho Corporativo.
  • 1941: Itinerario de la España Contemporánea.
  • 1948: Biografía de Venecia.
  • 1952: Los viñadores de la última hora.
  • 1955: Guía de París para españoles.