Dinastía Chou

(Redirixido desde «Dinastía Zhou»)

Nota: a Dinastia Zhou ou Chou pode tamén referirse á Dinastía Zhou de 690 a 705 ou á Dinastía Zhou Posterior de 951 a 960

Zhōu / Chou
256 a. C.

Bandeira

Capital Fenghao (1046-771 a.C.)

Wangcheng (771-510 e 314-256 a.C.)[1]
Chengzhou (510-314 a.C.)[1]

Linguas
Goberno Monarquía
(王; Wáng)
 • 1046-1043 a.C. Wu de Zhou
 • 781-711 a.C. You de Zhou
 • 314-256 a.C. Nan de Zhou
Historia
 • Establecido
 • Comezo da dinastía Qin; Rexencia Gonghe 256 a. C.

A dinastía Zhōu ou Chou [2] (chinés clásico: 周, Wade-Giles: Chou1, pinyin: Zhōu) [3] foi unha das primeiras dinastías chinesas. Estímase que o inicio desta dinastía tivo lugar coa caída da dinastía Shang, a finais do século X ou IX a.C., e o seu fin co ascenso da dinastía Chin ou Qin (non confundir coa dinastía Qing), no 256 a. C. (ou 221 a. C.). A dinastía Chou foi a dinastía máis longa de toda a historia chinesa, e a tecnoloxía da Idade do Ferro foi introducida na China neste período.

Mandato do CeoEditar

Na tradición historiográfica chinesa, os líderes Chou disiparon á familia Yin (Shang) e lexitimaron o seu goberno invocando o Mandato do Ceo, unha noción pola que o rei (o "fillo do ceo") gobernaba por dereito divino, pero a perda do trono indicaría que perdera ese dereito. O Mandato do Ceo estableceu que os Chou asumiron a ascendencia divina (Tian-Huang-Shangdi) sobre a ascendencia divina dos Shang (Shangdi). A doutrina explicou e xustificou o fin da dinastía Xia e da dinastía Shang, ao tempo que apoiaba a lexitimidade dos gobernantes actuais e futuros. A dinastía Chou foi fundada pola familia Ji e tiña a súa capital na cidade de Hao (ou Haojing, preto da actual Xi'am). Posuíndo a mesma lingua e cultura semellante aos Shang, os primeiros reis Chou, mediante a conquista e a colonización, estenderon gradualmente a cultura chinesa polas terras bárbaras das chairas centrais.

 
Civilización Chou Occidental

FengjianEditar

Na historiografía occidental, o período Chou é xeralmente descrito como feudal, xa que o sistema descentralizado dos Chou semellaba ao sistema europeo medieval. Porén, os historiadores debaten sobre o termo feudal, que xurdiu para referirse a un contexto pura e especificamente europeo. Polo tanto, o termo máis axeitado para clasificar o sistema político de Chou sería da propia lingua chinesa: sistema Fengjian. A organización do territorio baseábase en estados subordinados, gobernados por homes elixidos polo rei, xeralmente conselleiros e xenerais de confianza, e polos seus herdeiros. Os estados pagaban tributos á capital, onde o Fillo do Ceo gobernaba como monarca absoluto. Tamén debían proporcionar soldados en tempo de guerra. Porén, toda esta organización en realidade só existiu durante o Período Chou Occidental, tras o cal perdeu a súa relevancia co declive do poder real fronte aos estados ascendentes.

Chou Occidental e OrientalEditar

Inicialmente, a familia Ji puido controlar estreitamente o reino. No 771 a. C., despois de que o rei You substituíse á súa raíña pola concubina Baosi, a capital foi saqueada polas forzas conxuntas do pai da raíña, que era o poderoso marqués de Shen, así como as forzas do descontento estado de Zeng dos odiosos bárbaros do oeste, o rong. O fillo da raíña, Ji Yijiu, foi proclamado novo rei polos nobres dos estados sublevados. A capital foi trasladada ao leste no 770 a. C., a Wangcheng (na actual provincia de Henan), que era un lugar máis modesto, pero afastado da fronteira cos bárbaros e polo tanto máis seguro ante posíbeis ataques.

 
Vaso da civilización Chou occidental dos séculos IV-III a.C. no Museo Británico

Debido a estas rupturas, os historiadores adoitan dividir a era Chou en Chou occidental (西周, pinyin Xī Zhōu), que vai desde a fundación do reino por Ji Fa en 1046 até o golpe de estado de 771 a. C. 771 a. C., e Chou oriental ( chinés tradicional : 東周Chinés simplificado : 东周, pinyin : Dōng Zhōu ), dende o 771 ata o 256 a. C. 256 a. C., coa caída de Chou, ou aínda 221 a. C. 221 a. C., cando se consolidou o Imperio Qin. O ano exacto do inicio do Chou occidental aínda é motivo de debate: algo entre 1122, 1027 e outros anos entre os século XII e XI a.C. foron propostos. Os historiadores chineses mencionan habitualmente o ano 841 a. C. baseado nos Rexistros do Historiador de Sima Qian, pero outros apuntan ao ano 1046 a.C. como o máis probábel. O Período Chou Oriental divídese en dous subperíodos. O primeiro, comezou no 771 e rematou no 481 a. C., chámase Período Primavera e Outono, en referencia a unha famosa crónica histórica da súa época. O segundo subperíodo chámase Período dos Estados Combatentes, cando o Fillo do Ceo perdeu o respecto que lle quedaba entre os estados, tras dous golpes de estado que derrocaron aos gobernantes dos dous estados máis leais, Jim e Chi.

DeclinioEditar

A partir do ataque do 771 a. C., o poder da corte de Chou decaeu gradualmente, e a fragmentación do reino levou a unha calamidade de guerras entre os estados. Desde a morte de You, os reis Chou só reinaron simbolicamente, e algúns nobres nin sequera puideron recoñecer á familia Ji como posuidores do Mandato Celestial, e mesmo se declararon reis dos seus respectivos territorios. Finalmente, a dinastía foi derrocada no 256 a. C. 256 a. C., cando Wangcheng e Chengzhou, as únicas cidades aínda baixo o poder do rei, foron conquistadas polo Reino de Qin. O último pretendente ao trono de Chou, Hui de Chou, foi asasinado en 249 a. C. 249 a. C. Chi, o último estado combatente, foi conquistado no 221 a. C. 221 a. C., de Qin Shihuang, que entón declarou a fundación do Imperio Chinés. Por iso, pódense aceptar as tres datas para marcar o final da dinastía Chou.

AgriculturaEditar

A agricultura na dinastía Chou era bastante intensiva e en moitos casos controlada polo propio goberno. Toda a terra cultivada estaba controlada por nobres, que as "prestaban" aos seus servos, de xeito similar ao feudalismo europeo. Por exemplo, un anaco de terra dividíase en nove partes en forma de "roda de auga", jing (井), co gran na parte media ía para o goberno, e os das partes circundantes para os agricultores. . Deste xeito, o goberno podería almacenar alimentos e distribuílos en épocas de mala colleita. Algúns sectores fabrís importantes da época incluían a produción de bronce, que se utilizaba integramente na produción de armas e ferramentas agrícolas. De novo, estas industrias estaban controladas pola nobreza, que dirixía a produción destes materiais.

FilosofíaEditar

Durante a dinastía Chou pódense rastrexar as orixes da filosofía nativa chinesa, que desenvolveu as súas etapas iniciais a partir século VI a. C. Os maiores filósofos chineses, os que tiveron un maior impacto nas xeracións posteriores de chineses, foron Confucio, fundador do confucianismo, e Laozi, fundador do taoísmo. Outros filósofos, teóricos e escolas de pensamento nesta época foron Mozi, fundador do mohismo ; Mencio, un famoso confuciano que ampliou o legado de Confucio; Shang Yang e Han Fei, responsables do desenvolvemento do legalismo (a filosofía central da futura dinastía Qin); e Xun Zi, que sen dúbida foi o centro da antiga vida intelectual chinesa durante o seu tempo, aínda máis que figuras intelectuais emblemáticas como Mencio. [4]

LiEditar

Estabelecido durante o período occidental, o sistema ritual Li chinés tradicional: 禮; chinés simplificado: 礼; pinyin: lǐ codificaba a comprensión dos costumes como expresión da xerarquía social, a ética e a regulación relativa á vida material; as prácticas sociais correspondentes idealizáronse dentro da ideoloxía confuciana.

O sistema foi canonizado nos Compendios do Libro dos Ritos, Chouli e Yili da dinastía Han (206 a. C.–220 d. C.), converténdose así no corazón da ideoloxía imperial chinesa. Aínda que o sistema foi inicialmente un corpo respectado de regulacións concretas, a fragmentación do período Chou occidental levou o ritual a avanzar cara á moralización e a formalización en relación con:

  • As cinco ordes da nobreza chinesa
  • Templos ancestrais (tamaño, número lexítimo de pavillóns)
  • Regulamento da cerimonia (número de vasos rituais, instrumentos musicais, persoas na pista de danza)
Nome Propio Nome Póstumo Duración do Reinado1 Nome co que

é máis coñecido
Ji Chang

姬昌
Wenwang

文王
Pré-dinástico Wen de Chou
Ji Fa

姬發
Wuwang

武王
1046-1043 a. C.1 Wu de Chou
Ji Song

姬誦
Chengwang

成王
1042-1021 a. C.1 Zheng de Chou
Ji Chao

姬釗
Kangwang

康王
1020-996 a. C.1 Kang de Chou
Ji Xia

姬瑕
Chaowang

昭王
995-977 a. C.1 Chao de Chou
Ji Man

姬滿
Muwang

穆王
976-922 a. C.1 Mu de Chou
Ji Yihu

姬繄扈
Gongwang

共王
922-900 a. C.1 Gong de Chou
Ji Jian

姬囏
Yiwang

懿王
899-892 a. C.1 Yi de Chou
Ji Pifang

姬辟方
Xiaowang

孝王
891-886 a. C.1 Xiao de Chou
Ji Xie

姬燮
Yiwang

夷王
885-878 a. C.1 Yi de Chou
Ji Hu

姬胡
Liwang

厲王
877-841 a. C.1 Li de Chou
  Gonghe (regente)

共和
841-828 a. C. Gonghe
Ji Jing

姬靜
Xuanwang

宣王
827-782 a. C. Xuan de Chou
Ji Gongsheng

姬宮湦
Youwang

幽王
781-771 a. C. You de Chou
Fin de Chou Occidental / Inicio de Chou Oriental
Ji Yijiu

姬宜臼
Pingwang

平王
770-720 a. C. Ping de Chou
Ji Lin

姬林
Huanwang

桓王
719-697 a. C. Huan de Chou
Ji Tuo

姬佗
Chuangwang

莊王
696-682 a. C. Zhuang Chou
Ji Huchi

姬胡齊
Xiwang

釐王
681-677 a. C. Xi de Chou
Ji Lang

姬閬
Huiwang

惠王
676-652 a. C. Hui de Chou
Ji Zheng

姬鄭
Xiangwang

襄王
651-619 a. C. Xiang de Chou
Ji Renchen

姬壬臣
Qingwang

頃王
618-613 a. C. Qing de Chou
Ji Ban

姬班
Kuangwang

匡王
612-607 a. C. Kuang de Chou
Ji Yu

姬瑜
Dingwang

定王
606-586 a. C. Ding de Chou
Ji Yi

姬夷
Jianwang

簡王
585-572 a. C. Jian de Chou
Ji Xiexin

姬泄心
Lingwang

靈王
571-545 a. C. Ling de Chou
Ji Gui

姬貴
Jingwang

景王
544-521 a. C. Jing de Chou
Ji Meng

姬猛
Daowang

悼王
520 a. C. Dao de Chou
Ji Gai

姬丐
Jingwang

敬王
519-476 a. C. Jing de Chou
Ji Ren

姬仁
Yuanwang

元王
475-469 a. C. Yuan de Chou
Ji Jie

姬介
Chendingwang

貞定王
468-442 a. C. Chending de Chou
Ji Chuji

姬去疾
Aiwang

哀王
441 a. C. Ai de Chou
Ji Shu

姬叔
Siwang

思王
441 a. C. Si de Chou
Ji Wei

姬嵬
Kaowang

考王
440-426 a. C. Kao de Chou
Ji Wu

姬午
Weiliewang

威烈王
425-402 a. C. Weilie de Chou
Ji Jiao

姬驕
Anwang

安王
401-376 a. C. (An de Chou
Ji Xi

姬喜
Liewang

烈王
375-369 a. C. Lie de Chou
Ji Bian

姬扁
Xianwang

顯王
368-321 a. C. Xiam de Chou
Ji Din

姬定
Shenjingwang

慎靚王
320-315 a. C. Shenjing de Chou
Ji Yan

姬延
Nanwang

赧王
314-256 a. C. Nan de Chou
  Huiwang

惠王
255-249 a. C. Hui de Chou2
1 A primeira data xeralmente aceptada na historiografía chinesa é 841 a. C., o inicio da rexencia de Gonghe.

Todas as datas diferentes destas son alvo de discusións complexas. As datas aquí presentadas son aquelas

fornecidas polo The Xia-Shang-Zhou Chronology, a obra de estudosos oficiais do goberno chinés publicada no ano 2000.
2 nobres da familia Ji proclamaron a Hui como sucesor de Nan despois que a súa capital, Luoyang,

caíse perante as forzas de Qim en 256 a. C.. Entre tanto a resistencia de Chou non duraría moito tempo

contra o avance de Qim e Nan é largamente considerado como tendo sido o último emperador da dinastía Chou.

Nota: a Dinastia Zhou ou Chou pode tamén referirse á Dinastía Zhou de 690 a 705 ou á Dinastía Zhou Posterior de 951 a 960

NotasEditar

  1. 1,0 1,1 "Considering Chengzhou ('Completion of Zhou') and Wangcheng ('City of the King')" (PDF). 
  2. SCHAFER, E. H. China antiga. Rio de Janeiro. Livraria José Olympio Editora. 1979. p. 184.
  3. SCARPARI, M. Grandes civilizações do passado: China antiga. Barcelona. Ediciones Folio. 2006. p. 20.
  4. Schirokauer & Brown (2006).

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar

BibliografíaEditar

  • Roberts, John AG, History of China (título orixinal), Palgrave MacMillan, 1999 (primeira edición), 2006 (segunda edición), ISBN 978-989-8285-39-3

Ligazóns externasEditar