Colmán de Lindisfarne

Colmán de Lindsfarne ou Colmann ou Colmanus (en latín), nado en Connacht (Irlanda) ca. 605 e finado na abadía de Inishbofin[1] (tamén Irlanda), o 8 de agosto de 674[2] ou 676[3][4], foi un monxe gaélico-irlandés, abade e bispo de Lindisfarne. É venerado como santo en varias relixións cristiás. Unha fonte

Colmán de Lindisfarne
Kilbennan St. Benin's Church Window St. Colman Detail 2010 09 16.jpg
Nacemento605
 Illa de Irlanda
Falecemento8 de agosto de 676 e 18 de febreiro de 675
 Condado de Mayo
SoterradoIona
NacionalidadeIrlanda
Relixióncatolicismo
Ocupaciónsacerdote
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Colmán orixinario da zona oeste de Iralanda, recibiu a súa formación como monxe columbán na abadía de Iona (Escocia)[5], onde foi discípulo de san Columba, e coetáneo de Aidan e Finian de Lindisfarne. de marchou ó mosteiro ou abadía de Lindisfarne (reino de Northumbria, Inglaterra). En 661 foi nomeado bispo e abade de Lindisfarne[6], sucedendo a Finian[7], e mantívose no cargo até 664.

En 664 rei Oswiu de Northumbria convocou o sínodo de Whitby, para dilucidar que rito se mantiña na liturxia das illas británicas, o estilo da tonsura, o papel do bispo, o cálculo da data de Pascua[8] e outros usos eclesiásticos celtas. Colmán liderou o partido que apoiaba o mantemento do rito e organización do cristianismo céltico[9], porque pensaba que facilitaba a conversións dos pagáns. Porén, ao imporse finalmente o rito romano, Colmán que estaba en contra, renunciou ao seu cargo de bispo e cos seus seguidores gaélico-irlandeses e 30 monxes saxóns retornou a Iona, levando consigo os restos de santo Aidan. O seu sucesor na abadía de Lindisfarne foi Tuda[10].

 
Restos da abadía de Mayo.

Entre 665 e 667, fundou varias igrexas en Escocia[4] e en 668, mudouse para a súa terra orixinaria e fundou un mosteiro en Inishbofin[3], illa do condado de Galway, na costa oeste de Irlanda, onde estableceu unha nova comunidade. Como resultado dun conflito interno que dividiu ao mosterio, os monxes gaélico-irlandeses quedaron en Inishbofin e el marchou cos monxes saxóns cara "Magh Eó" (a chaira das árbores de texo; en gaélico) -actual condado de Mayo- onde fundou outro mosteiro e onde depositou a metade das reliquias de Lindisfarne que incluían unha parte da verdadeira cruz[11]. Posteriormente, nomeou primeiro abade a Gerald, un saxón, e el retornou a Inishbofin onde morreu. Cara ao ano 700, ese mosteiro que medrou moi rapidamente, era coñecido en toda a cristiandade como "Mayo dos saxóns".

A súa festa celébrase o 8 de agosto[3].

NotasEditar

  1. "The Synod of Whitby". mayo-ireland.ie. Consultado o 01-09-2017. 
  2. "The Monastic Settlement of "Mayo of the Saxons"". mayo-ireland.ie. Consultado o 01-09-2017. 
  3. 3,0 3,1 3,2 "St. Colman". The Catholic Encyclopedia. Consultado o 01-09-2017. 
  4. 4,0 4,1 "Saint Colman of Lindisfarne". Encyclopaedia Britannica. Consultado o 01-09-2017. 
  5. "History of Magh Eó (Mayo Abbey)". mayo-ireland.ie. Consultado o 01-09-2017. 
  6. Fryde, E.B.; Greenway, D.E.; Porter, S.; Roy, I. (1996). Handbook of British Chronology (Third revised ed.). Cambridge: Cambridge University Press. p. 269. ISBN 0-521-56350-X. 
  7. Wallace, Martin (1995). A Little book of Celtic Saints. Belfast: Appletree Press. p. 59. ISBN 0-86281-456-1. 
  8. Nash Ford, David. "St. Colman of Lindisfarne, Bishop of Lindisfarne". Early British Kingdoms. Arquivado dende o orixinal o 04-03-2016. Consultado o 01-09-2017. 
  9. Hutchison-Hall, John (Ellsworth) (2013). Orthodox Saints of the British Isles. Vol. I (January - March). St. Eadfrith Press. p. 129. ISBN 0615925804. 
  10. "Colman of Lindisfarne (d. 675)". Unam Sanctam Catholicam. Consultado o 01-09-2017. 
  11. "A History of Mayo Abbey". Museums of Mayo. Consultado o 01-09-2017. 

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

Ligazóns externasEditar

  • Colmán 1 na Prosopography of Anglo-Saxon England