Abrir o menú principal

Claude Simon

escritor francés

Claude Simon, nado en Antananarivo (Madagascar) o 10 de outubro de 1913 e finado en París o 6 de xullo de 2005, foi un escritor francés considerado un dos pais do Nouveau roman. Gañou o Premio Nobel de Literatura en 1985 pola calidade das súas novelas, "que combinan a creatividade do poeta e a do pintor ao dar profundo testemuño da complexidade da condición humana".

Claude Simon
Claude Simon ca 1932.jpg
Nacemento10 de outubro de 1913
 Antananarivo
Falecemento6 de xullo de 2005
 París
SoterradoCemiterio de Montmartre
NacionalidadeFrancia
EtniaPobo francés
Alma máterCollège Stanislas de Paris e Lycée Saint-Louis
Ocupaciónescritor e novelista
Coñecido/a porHommage à Piero della Francesca
PremiosPremio Nobel de Literatura, Commandeur des Arts et des Lettres‎, Prêmio Médicis e Condecoração Austríaca de Ciência e Arte
editar datos en Wikidata ]
Claude Simon en 1967.
Nobel prize medal.svg

TraxectoriaEditar

Claude Simon naceu en Madagascar cando era unha colonia francesa. Un ano despois, o seu pai, oficial do exército, foi asasinado na primeira guerra mundial e Claude instalouse coa súa nai en Perpiñán, no sur de Francia (preto da fronteira española), onde residía a súa avoa.

Ao finalizar a escola secundaria no Collège Stanislas en París e tras unhas breves estancias académicas en Oxford e Cambridge, estudou pintura na Academia do mestre cubista André Lhote e tamén en Oxford e en Cambridge. Viaxou por España, Alemaña, a Unión Soviética, Italia e Grecia. Esta experiencia así como a da segunda guerra mundial desempeñarán un papel moi importante no seu traballo literario.

En 1936 viaxou a Barcelona e loitou na guerra civil á beira da República. A experiencia desta guerra inspiraría algún dos seus mellores libros como Le Palace (O palacio, 1962) ou Le jardin des plantes en 1997.

Ao estalar a segunda guerra mundial, participou na Batalla do Meuse (1940), pero foi detido polos alemáns que o enviaron a un campo de prisioneiros en Saxonia. No traslado a un campo de prisioneiros en Francia, conseguiu escaparse e afiliouse ao movemento da Resistencia Francesa. Refuxiouse no sueste francés, entón zona libre, onde comprou unha propiedade en Salses, preto de Perpiñán e se converteu nun viticultor amante da pintura e a fotografía, antes de dedicarse á escritura.

A súa primeira obra como escritor, Le Tricheur (O Tramposo) publicouse en 1946 e un ano máis tarde La Corde Raide (A corda frouxa), pero é en 1960 cando se publica o seu primeiro éxito literario, La Route des Flandres (A ruta de Flandres), que trata sobre a derrota militar francesa en 1940 e polo cal recibiría o premio da Nouvelle Vague en 1961. En 1967 obtería un novo galardón, o premio francés de vangarda Médicis, polo seu libro Histoire (Historia, 1967), que conta un día calquera na vida dun home novo. Esta obra confirmouno como autor de prestixio e minoritario, unha consideración que non cambiará ata a obtención do Nobel.

Xunto con Robbe-Grillet e outros escritores como Nathalie Sarraute, Robert Pinget, Samuel Beckett, Jean Ricardou e Claude Ollier formou parte do grupo literario do nouveau roman emerxido en Francia en 1950, que brevemente tivo tamén por membros a Michel Butor e Marguerite Duras.

En 1981 sae á luz Les Géorgiques (As Xeórxicas, 1981) onde en tres épocas distintas e en períodos de axitación e violencia -a Revolución Francesa, a guerra civil española e a segunda guerra mundial- tres personaxes viven sucesos e experiencias que parecen superponerse. Neste libro o autor volve reflectir a súa experiencia no bando republicano da guerra civil española. Ao concederselle o Premio Nobel de Literatura en 1985, a Academia Sueca mencionou esta novela como a súa obra se cadra máis importante.

En 1989 publica L'Acacia (A acacia), unha novela fortemente autobiográfica e que é recoñecida como unha obra mestra da literatura antibélica. Nesta obra describe a viaxe coa súa nai e a súa tía a través da devastada Francia de 1918 en busca da tumba do seu pai.

A Universidade de East Anglia fíxoo doutor honororífico en 1973.

Nos últimos anos, viviu retirado do éxito, alternativamente no sur de Francia e de incógnito en París, cerca do xardín botánico que deu título a unha das súas novelas Le jardin des plantes (1997).

En 2001, con 88 anos, publicou a súa última novela Le tramway (O tranvía), unha autobiografía con recordos da súa infancia e vellez na que se describe a si mesmo como un autor difícil, aburrido, ilegible e confuso.

Morreu o 6 de xullo de 2005 aos 91 anos de idade. O primeiro ministro francés, Dominique de Villepin, que expresou a súa "tristura máis profunda" pola morte de Simon, dixo na súa declaración "A literatura francesa perdeu a un dos seus grandes autores".

ObrasEditar

  • Le Tricheur (O tramposo), 1945.
  • La Corde Raide (A corda frouxa), 1947.
  • Gulliver, 1952.
  • Le Sacre du printemps (A consagración da primavera), 1954.
  • Le vent (O vento), 1957.
  • L'Herbe (A Herba), 1958.
  • La Route des Flandres (A ruta de Flandres), 1960.
  • Le Palace (O palacio), 1962.
  • La Separation (A separación), 1963.
  • Histoire (Historia), 1967.
  • La Bataille de Pharsale (A batalla de Farsalia), 1969.
  • Orion aveugle (Orion cega), 1970.
  • Les Corps conducteurs (Os corpos condutores), 1971.
  • Triptyque (Tríptico), 1973.
  • Leçon de choses (Lección de cousas), 1975.
  • Les Géorgiques (As Xeórxicas), 1981.
  • Femmes (Mulleres), 1984.
  • La Chevelure de Bérénice (A cabeleira de Berenice), 1984.
  • Discours de Stockholm (Discurso en Estocolmo), 1986.
  • L'Invitation (A invitación), 1987.
  • Album d'un amateur (Álbum dun afeccionado), 1988.
  • L'Acacia (A acacia), 1989.
  • Le jardin des plantes (O xardín das flores), 1997.
  • Le tramway (O tranvía), 2001.

Véxase taménEditar