Christine Delphy

socióloga francesa

Christine Delphy, nada en París en 1941, é unha socióloga francesa, investigadora do CNRS desde 1966 no campo dos estudos feministas ou de xénero.

Christine Delphy
Christine Delphy.jpeg
Nacemento1941
 14.º arrondissement de Paris
NacionalidadeFrancia
Alma máterUniversidade de París
Ocupaciónsocióloga, conferenciante e activista
editar datos en Wikidata ]

Pioneira en Francia en análises sobre a articulación das desigualdades causadas polo sexismo, o clasismo e o racismo, as súas contribucións son similares aos estudos poscoloniais, estando tamén preto da interacción simbólica.[1] En 2018 mantiña o seu activismo feminista e as súas opinións sobre a guerra, o veo islámico, a situación da poboación musulmá en Francia xeraron controversia.[2]

BiografíaEditar

Naceu en París. Os seus pais dirixían unha farmacia local. No documental "Je ne suis pas feministe, mais... " Delphy describe a súa primeira conciencia feminista observando os seus pais: ambos os dous traballaban na farmacia mais, cando volvían a casa, o seu pai puña os pés en alto para relaxarse e ler o xornal mentres a súa nai facía a comida do mediodía e despois os dous volvían á farmacia.[3]

Doutorouse en socioloxía pola Universidade de Quebec (1998) e traballa desde 1966 no CNRS (Centro Nacional de Investigacións Científicas) en París, onde en 2018 era directora de investigación emérita.[4]

Xunto co seu traballo de investigación, Christine Delphy contribuíu ao desenvolvemento de estudos feministas. En 1977 cofundou con catro investigadoras e Simone de Beauvoir a revista Questions féministes , a primeira revista deste tipo en Francia e unha das primeiras en Europa. En 1981 a publicación foi refundada como Nouvelles Questions féministes e aínda se mantén hoxe (2015) gozando dun gran prestixio internacional.[5] Despois da morte de Simone De Beauvoir, Christine Delphy asumiu a dirección da publicación e foi a directora do comité de redacción, cargo que comparte con Patricia Roux, profesora de estudos de xénero na Universidade de Lausana.

Foi recoñecida publicamente como lesbiana e foi membro activa das Gouines Rouges.[6][7]

En 2015 estreouse o documental "Jo ne suis pas feministe, mais...", que explora a interrelación da vida do socióloga coa historia do feminismo francés do seu tempo.[3]

Feminismo materialistaEditar

A orixinalidade e o interese do seu traballo reside na súa análise socioeconómica do patriarcado, demostrando que as persistentes desigualdades entre mulleres e homes no mercado de traballo baséanse na explotación do traballo doméstico das mulleres, unha tese que inclúe principalmente L’Ennemi principal. Economie politique du patriarcat (1998)).[8][9]

Baseado na socioloxía rural e dos estudos de campo sobre a transferencia do patrimonio, Christine Delphy evolucionou cara á socioloxía da familia. Para a autora, a familia é unha estrutura económica, non só en termos de transmisión (a herdanza e a sucesión ), senón tamén en termos de produción. Elaborou o concepto de modo de produción doméstica, unha innovación teórica que foi argumentada a través de decenas de artigos e numerosos libros, un concepto que hoxe en día se usa na socioloxía da familia.

Outra importante contribución científica recollida en L’Ennemi principal. Penser le genre (2001) é a súa análise do concepto de xénero.[10] Desde o inicio da década de 1980, argumenta que "o xénero precede o sexo", é dicir, son a xerarquía e as relacións de poder que inducen a división sexual da sociedade e non ao revés.

As obras de Christine Delphy están enmarcadas nas correntes sociolóxicas construtivistas e, polo tanto, opóñense ás teorías do feminismo da diferenza. Delphy teoriza o xénero como unha construción social inscrita en estruturas sociais, e así entende o funcionamento social en termos de sistema, afastándose das correntes posestruturalistas nas que se orixina o queer teórico, o que explica o xénero esencialmente a partir da súa actuación aspectual e discursiva.

ObraEditar

Desde finais dos anos setenta, o seu traballo difundiuse en Gran Bretaña, Estados Unidos e Francia, e os seus traballos foron traducidos a varios idiomas: inglés, castelán, grego, turco, xaponés, italiano e alemán.

Ademais, Delphy escribiu máis de setenta artigos en revistas científicas e colectivas de libros, así como moitos artigos de prensa en xornais e revistas políticas como Politis ou Le Monde diplomatique. Entre as numerosas publicacións colectivas en que participou, destaca "Dones: ciència i pràctica política" (1985) con Celia Amorós, Lourdes Benería, Hilary Rose e Verena Stolcke.[11]

En 1999 organizou o congreso internacional en París: "O cincuentenario de O segundo sexo" para celebrar a publicación deste libro que fundou a segunda onda do feminismo. Reuníronse investigadoras e tituladas universitarias feministas de 37 países diferentes, e este evento deu luz á publicación dun filme ("Des fleurs pour Simone De Beauvoir", 2007, dirixido por Carole Roussopoulos e Arlène Shale) e un libro: "Le Cinquantenaire du Deuxième Sexe", coordinado xunto coa historiadora Sylvie Chaperon.[12][13]

O seu libro, "Classer, domini. Qui sont les "autres"?", publicado en outubro de 2008, é unha antoloxía de artigos, presentacións e intervencións presentadas durante dez anos onde se denuncia implacablemente o aumento do racismo e da islamofobia, expoñendo, entre outras inxustizas, a impostura de "Unha guerra para liberar mulleres afgás" ou a exclusión da mocidade musulmá do sistema educativo en Francia.[14]

ActivismoEditar

Delphy chegou aos Estados Unidos en 1962 durante o Movemento dos Dereitos Civís e dixo que nos Estados Unidos chegou a ver a realidade do racismo. "O racismo existía na casa en Francia, pero eu non o vira". En 1965, Delphy abandonou Berkeley para traballar na Washington Urban League e, a través destas experiencias no Movemento dos Dereitos Civís, desenvolveu a crenza no valor dos grupos oprimidos (como as mulleres) desenvolvendo movementos de activistas autónomos, como fixeron os afroamericanos.[15] Volveu a Francia e, despois de maio de 1968, participou nun grupo feminista FMA (Féminin Masculin Avenir), que finalmente formaría o Movemento de Liberación das Mulleres (MLF) con outros grupos. En agosto de 1970, Delphy e outras membros da MLF levaron flores á "muller descoñecida do soldado descoñecido", a primeira das accións da MLF para recibir atención dos medios.[16]

En novembro de 1970, fundou con Anne Zelensky e outras feministas o MLA - Movemento pola Liberdade do Aborto, precursor do MLAC. Con Zelensky organizou o Manifesto das 343 no que se autoinculpou de practicar abortos. Foi o comezo dunha longa campaña que culminou cando o goberno de Valéry Giscard d'Estaing aprobou a Lei Veil, legalizando o aborto.[17]

Delphy foi declarada abertamente lesbiana, e con Monique Wittig (e outras) creou as Gouines Rouges, un movemento radical feminista lesbiano francés fundado en abril de 1971 como resposta á vontade de autoafirmarse ao mesmo tempo do movemento feminista e do movemento homosexual.[18][19]

En 1976 participou na campaña contra a violación.

En 1977 participou na fundación da primeira revista francesa de estudos sobre mulleres: Questions Féministes (QF) que foi refundada en 1980 co nome de Nouvelles Questions féministes (NQF) que aínda se publica.[20] A revista permitiu a introdución, entre outros temas do feminismo materialista e do concepto de xénero. Ambas as dúas revistas fundáronse co apoio activo de Simone de Beauvoir, que foi redactora xefa até a súa morte.

En 1998, xunto con Sylvie Chaperon, organizou o primeiro simposio científico sobre a obra de Simone de Beauvoir, celebrado en París en xaneiro de 1999 baixo o título: Cincuentenari de El segon sexe, os debates publicáronse en 2001 nun libro co mesmo nome[13]

En 2001, mentres copresidía a Fundació Copèrnic, formúlase a denuncia da intervención dos Estados Unidos en Afganistán e enfrontase á negativa da organización a posicionase e constitúe con Willy Pelletier (coordinador de Copèrnic) e outros membros da extrema esquerda (incluíndo a Catherine Levy, Daniel Bensaid, Jacques Bidet, Annie Bidet, Nils Anderson, Henri Maler e Dominique Lévy) a Coalición internacional contra a guerra.[21] En 2002 publicou en Le Monde Diplomatique Unha guerra para as mulleres afgás? denunciando a utilización como pretexto do feminismo en cuestións que xustifican unha guerra que considerou neocolonial.[22] O 6 de abril de 2002 organizou unha reunión sobre a creación do centro de detención de Guantánamo. En 2007, como resultado das súas declaracións sobre mulleres afgás, a xornalista Françoise Causse, autora dun libro crítico coa política francesa en Afganistán, denunciou a súa "falta de rigor" e a superficialidade da súa análise nun artigo titulado As teses perigosas de Delphy.[23] Os seus comentarios sobre o burca afgán e as mulleres activan outras reaccións retraendo as súas "comparacións simplistas".[24]

Delphy considerou que a mesma instrumentalización do feminismo ocorreu no debate sobre a prohibición do veo islámico na escola.[25] En 2003 asinou dúas peticións contra a lei e en 2004 participou na creación da asociación "Colectivo de feministas para a igualdade", da que será a primeira presidenta e o grupo Une école pour toutes et tous. Escribiu extensamente sobre este tema destacando tres textos:«l'intervention contre uneix loi d'exclusió», «Race, caste et gènere» e «Antisexisme ou antiracisme: un faux dilemme».[26][27][28]

Para Christine Delphy, o debate sobre o veo islámico ligado á islamofobia ten raíces antigas:[29]

A poboación árabe-musulmá está marcada como obxectivo desde hai tempo... Este rexeitamento non data de onte. Aliméntase pola arrogancia de Occidente contra o resto do mundo. En primeiro lugar produciuse a colonización do norte de África polos franceses. Despois Oriente Medio por franceses e ingleses,... a continuación, declarouse a primeira guerra do Golfo (1991), a guerra no Afganistán (2001) e a segunda Guerra do Golfo contra Iraq (2003). Todas estas manobras imperialistas clásicas dos principais países ante o resto do mundo sempre se basearon nunha ideoloxía que inclúe estereotipos racistas
Chistine Delphy

En 2004-2005 participou na creación do movemento dos Indíxenas da República.[30]

En 2011, foi unha das asinantes dun manifesto que expresaba "apoio contra Charlie Hebdo" e denunciaba a diferenza de tratos políticos e dos medios entre un incendio provocado ao xornal por ser obxectivo de radicais e o silencio doutros ataques criminais, como o que sucedera ao mesmo tempo nun edificio ocupado por xente de etnia xitana que causara a morte dun deles.[31]

O 30 de novembro de 2015 estivo entre as persoas asinantes da Chamada dos 58 para defender a liberdade de manifestarse durante o estado de excepción decretado despois dos atentados de París.[32]

O 19 de xuño de 2017, asinou en Le Monde unha tribuna de apoio a Houria Bouteldja, autora de Les Blancs, juifs et nous (2016), voceira dos pobos indíxenas da República, un grupo considerado por moitas fontes como antisemita, homofóbico ou antifeminista.[33] A petición á súa vez provocou reaccións indignadas,[34] como a de Jack Dion, que describiu como "desconcertante a lealdade a unha muller que expuxo o seu racismo aos ollos de todos".[35]

NotasEditar

  1. "classer-dominer" (en francés). Consultado o 2018-01-03. 
  2. "Christine Delphy | SAGE Publications Ltd". Consultado o 2018-01-03. 
  3. 3,0 3,1 FilmsDocumentaires.com, ed. (2015). "Je ne suis pas féministe mais…" (en francés). Consultado o 3-1-2018. 
  4. Laube, Triangle UMR 5206 : Samantha Saidi, Carole Boulai, Peter Mepa, Cecile. "Delphy, Christine - Triangle - UMR 5206". Consultado o 2018-01-03. 
  5. "Nouvelles Questions Féministes" (en francés). Consultado o 2018-01-03. 
  6. "Christine Delphy (Women of Ideas series) by Jackson, Stevi: 9780803988705 Paperback - WorldofBooks" (en inglés). Consultado o 2018-01-03. 
  7. Gregory, Abigail; Tidd, Ursula (2000-10). Women in Contemporary France (en inglés). Bloomsbury Academic. ISBN 9781859733585. 
  8. Digital, Lluís Amiguet (3-2-2009). La Vanguardia, ed. "Mucha ministra, pero la pobreza aún lleva faldas." (en castelán). Consultado o 2018-01-03. 
  9. "Editions Syllepse - L’Ennemi principal, tome 1". 2012-09-17. Consultado o 2018-01-03. 
  10. "Editions Syllepse - L’Ennemi principal, tome 2". 2011-09-12. Consultado o 2018-01-03. 
  11. Amoros, C. Beneria, L. Delphy, C. Rose, H. Stolcke, V (1987). Editorial: Debate, ed. "mujeres ciencia y practica politica - Iberlibro" (en castelán). Consultado o 2018-01-03. 
  12. film-documentaire.fr - Portail du film documentaire (ed.). "Des fleurs pour Simone de Beauvoir" (en francés). Consultado o 2018-01-04. 
  13. 13,0 13,1 Christine Delphy, Sylvie Chaperon (Ed) (2002). Cinquantenaire du Deuxième sexe (en francés). Editions Syllepse. p. 400. ISBN 2913165613. 
  14. Mosconi, Nicole (2010-03-31). "Christine Delphy. Classer, dominer. Qui sont les « autres » ? Éditions La Fabrique, Paris, 2007, 277 pages". Travail, genre et sociétés (en francés) 23: 225–229. ISSN 1294-6303. doi:10.3917/tgs.023.0225. 
  15. Editions Syllepse (ed.). "Christine Delphy" (en francés). Consultado o 2018-01-04. 
  16. Picq, Françoise. "Libération des femmes. Quarante ans de mouvement". OpenEdition Journals (en francés). 
  17. "“El manifiesto de las 343”. Declaración feminista de Simone de Beauvoir". Observatorio de Bioética, UCV (en castelán). 2014-07-10. 
  18. Jackson, Stevi (1996-05-21). Christine Delphy (en inglés). SAGE Publications. ISBN 9780803988699. 
  19. Gregory, Abigail; Tidd, Ursula (2000). Women in contemporary France (en inglés). Berg. ISBN 9781859733530. 
  20. "Nouvelles Questions Féministes" (en francés). Consultado o 2018-01-04. 
  21. Christine Delphy (ed.). "Agression sans cause et crimes de guerre contre les populations civiles iraqiennes." (en francés). Consultado o 4-1-2017. 
  22. Delphy, Christine. Les mots sont importants (lmsi.net), ed. "Une guerre pour les femmes afghanes ?" (en francés). Consultado o 2018-01-04. 
  23. Causse, Françoise (21-10-2007). (Afghana.org), ed. "Les dangereuses thèses de Christine Delphy" (en francés). Consultado o 2018-01-04. 
  24. "Les comparaisons réductrices de Christine Delphy". Le Devoir (en francés). 2007-10-11. ISSN 0319-0722. 
  25. ABC. "Christine Delphy «Prohibir el velo en la escuela es un golpe del «lobby» antimusulmán» | Nacional | Sociedad - Abc.es". Consultado o 2018-01-04. 
  26. "Intervention contre une loi d'exclusion - Les mots sont importants (lmsi.net)" (en francés). Consultado o 2018-01-04. 
  27. "Race, caste et genre en France - Les mots sont importants (lmsi.net)" (en francés). Consultado o 2018-01-04. 
  28. "Antisexisme ou antiracisme ? Un faux dilemme - Les mots sont importants (lmsi.net)" (en francés). Consultado o 2018-01-04. 
  29. "Interview Christine Delphy". Consultado o 2018-01-04. 
  30. "Les Indigènes de la République inquiètent la police". Le Figaro (en francés). 2008-06-14. ISSN 0182-5852. 
  31. "Pour la défense de la liberté d'expression, contre le soutien à Charlie Hebdo ! - Les mots sont importants (lmsi.net)" (en francés). Consultado o 2018-01-04. 
  32. magazine, Le Point, (2015-11-30). "État d'urgence : 58 personnalités revendiquent la liberté de manifester". Le Point (en francés). 
  33. "Vers l’émancipation, contre la calomnie. En soutien à Houria Bouteldja et à l’antiracisme politique". Le Monde.fr (en francés). 2017-06-19. ISSN 1950-6244. 
  34. Seine-Saint-Denis), Didier Leschi (Ancien préfet pour l’égalité des chances en (2017-06-24). "Didier Leschi : « La portée réactionnaire du discours de la race écrase le combat social »". Le Monde.fr (en francés). ISSN 1950-6244. 
  35. "Touche pas à ma raciste ! (ces intellectuels qui soutiennent Houria Bouteldja)". Marianne (en francés). 2017-06-20. 

Véxase taménEditar

Ligazóns externasEditar