Cazaría salvaxe

A cazaría ou cacería salvaxe é un mito do folclore europeo, presentado en varias formas, no norte, oeste e parte central do continente[1]. A premisa fundamental de todos os casos era sempre a mesma: un grupo fantasmal de exploradores ataviados con indumentaria de caza e acompañados de cabalos, cans rastrexadores etc., nunha desenfreada persecución a través dos ceos, ao longo da Terra ou por enriba de ela[2]. Frecuentemente, era unha forma de explicar as tormentas.

Odín, un dos principais protagonistas da Cacería salvaxe en variacións escandinavas. Ilustración de 1886 por Georg von Rosen.

Os cazadores eran comunmente mortos, ánimas perdidas, deidades ou espíritos de ambos os dous sexos[3], e podían estar liderados por unha figura histórica ou lendaria como Teodorico o Grande, Carlomagno, o rei Arturo, o rei danés Valdemar Atterdag, o *Wōđinaz dos[1]xermanos do Oeste (ou outras derivacións deste deus como o alamán 'Wuodan' ou o Wuotis Heer do centro de (Suíza) ou o céltico.

Tivo diversos nomes ao longo de todos os lugares e tempos por onde pasou: Wild Hunt, Woden's Hunt, the Raging Host (Alemaña), Herlathing (Inglaterra),, Mesnee d'Hellequin (norte de Francia), Cŵn Annwn (Gales); Cain's Hunt, Ghost Riders, Herod's Hunt, Gabriel's Hounds, Asgardreia (Norteamérica); e mesmo en Cornualles chámase the devil's dandy dogs[4].

A cazaría salvaxe era vista tamén como un presaxio dalgunha catástrofe vindeira, como unha praga ou unha guerra, ou, polo menos, da morte daquel que observara o devandito evento. As persoas que estivesen no camiño e se topasen coa 'cazaría' podían elixir entre dúas opcións: botarse ao chan e sentir como as patas dos animais lle pisan as costas, ou deixarse levar pola expedición de caza, correndo o risco de ser depositado lonxe da súa casa ou morrer durante a furiosa arremetida dos personaxes malvados e pasar a ser outro integrante máis desta[5]. Unha nena que viu a un antigo líder anglosaxón foi advertida polo seu pai de taparse os ollos para evadir a visión[6]. Outros crían que os espíritos das persoas podían ser sacados dos seus corpos durante o soño para participar da cabalgata[7].

TemáticaEditar

Contrariamente á maioría das lendas, que non necesitan ter un punto de saída real e «racional», a caza fantástica encontra sen ambigüidade a súa orixe no pavor causado polo barullo de tormentas nocturnas. Este tema é pois moi antigo e os seus desenvolvementos tanto máis diversificados.

Idade MediaEditar

 
Unha máscara representativa da divindade xermanica Perchta, unha seguidora de[8], líder, algunhas veces, da cazaría salvaxe.

As lendas medievais que teñen como eixe central a idea da cazaría salvaxe proveñen na súa maioría de Alemaña. San Guthlac de Croyland, santo cristián (683-714) e Hereward o Proscrito, xefe de rebelión contra invasión de Inglaterra polos normandos e considerado fora da lei despois de 1055, son algunhas das figuras históricas relacionadas por ese entón coa lenda. Na historia de Orderico Vital, o autor menciona unha cabalgada vista en xaneiro de 1091, á que chama "tropa do Arlequín". Tamén hai testemuños de Inglaterra; do século XII, chéganos unha pasaxe da Crónica de Peterborough] onde o cronista testemuña a aparición da cazaría. Os líderes eran coñecidos por moitos nomes, como Wōden (Wōđinaz anglosaxón), (ou os compañeiros de San Nicolás), Perchta, Holda e Satanás. Outro aspecto que o líder da cazaría podía tomar era dun esqueleto azul ou dun esqueleto irradiando un arreguizo de luz azul. Mentres que este tipo de cazarías eran rexistradas por monxes e interpretadas como manifestacións propiamente demoníacas, na narrativa medieval tardía inglesa como Sir Orfeo os cazadores proviñan dun mundo de mouras e a súa cazaría salvaxe contiña máis elementos da mitoloxía anglosaxoa. Os seus líderes eran, case sempre, o rei Arturo, o rei Herla[9] o mago Gwydion (da mitoloxía céltico británica), Gwynn ap Nudd (mitoloxía céltico galesa), o deus Nuada (mitoloxía céltico irlandesa), Wōden (mitoloxía nórdica) e Herne o Cazador (anglo rebelde a invasión normanda de Inglaterra). Igualmente, moitas historias cóntanse en tales obras sobre as orixes das cazarías.

NotasEditar

  1. 1,0 1,1 Schön, Ebbe. (2004). Asa-Tors hammare, Gudar och jättar i tro och tradition. Fält & Hässler, Värnamo. ISBN 91-89660-41-2 pp. 201-205.
  2. Katharine Briggs, An Encyclopedia of Fairies, Hobgoblins, Brownies, Boogies, and Other Supernatural Creatures, "Wild Hunt", p 437. ISBN 0-394-73467-X
  3. K. M. Briggs, The Fairies in English Tradition and Literature, p 49-50 University of Chicago Press, London, 1967
  4. "Encyclopaedia of the Celts: Devil's Dandy Dogs - Diuran the Rhymer". Arquivado dende o orixinal o 28 de outubro de 2006. Consultado o 24 de febreiro de 2009. 
  5. Procesións dos mortos : os exércitos das tebras, por Scott Corrales
  6. Katharine Briggs, An Encyclopedia of Fairies, Hobgoblins, Brownies, Boogies, and Other Supernatural Creatures, "Infringement of fairy privacy", p 233. ISBN 0-394-73467-X
  7. Ronald Hutton, The Pagan Religions of the Ancient British Isles: Their Nature and Legacy, p 307, ISBN 0-631-18946-7
  8. Perchta na Wikipedia en inglés.
  9. "Copia arquivada". Arquivado dende o orixinal o 28 de maio de 2009. Consultado o 08 de marzo de 2009. 

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar