Abrir o menú principal

TraxectoriaEditar

Carlota Xoaquina foi a filla primoxénita do rei Carlos IV de España e da súa esposa, a princesa María Luísa de Parma. Con apenas dez anos de idade foi obrigada a casar, o 8 de maio de 1785, co príncipe Xoán, segundo fillo de María I. En 1788, ao morrer o herdeiro da Coroa portuguesa Xosé, Príncipe do Brasil, Xoán pasou a ser o primeiro na liña de sucesión.[1] Pola loucura de María, a súa nai, o príncipe Xoán recibe a rexencia do reino a partir de 1792.[1] Con isto, Carlota Xoaquina convertíase en princesa consorte-rexente de Portugal.

Primeiras intrigasEditar

Este cambio nos acontecementos conviña ao carácter ambicioso e ás veces violento de Carlota. Na corte de Lisboa inmiscuíase frecuentemente en asuntos de estado, procurando influír nas decisións do seu marido.[1] As ambicións da española desagradaban á nobreza portuguesa e chegaron a oídos do mesmo pobo; aínda máis, as desavinzas conxugais de Carlota Xoaquina empezaron a tomar carácter político.

Seu marido Xoán descubriu en 1806 que Carlota Xoaquina urdía unha revolta pacega para tomar o poder, polo que a expulsou do Palacio Real de Mafra e a enviou baixo liberdade vixiada ao Palacio Real de Queluz, en Sintra, preto de Lisboa.[1]

En 1808, ante a ameaza da invasión de Portugal polo exército combinado franco-español (como consecuencia do tratado de Fontainebleau, o príncipe rexente dispuxo a fuxida, rumbo a Brasil, da familia real portuguesa.
Arribados a Río de Xaneiro instalaron alí a Corte. Porén, isto no terminaría coas intrigas e ambicións de Carlota Xoaquina.[1]

Pretensión á rexencia de España e ao Reino do Río da PrataEditar

Entre 1808 e 1812, Carlota Xoaquina reclamou a rexencia de España cando o seu tío o infante Antonio Pascual fuxiu a Francia abandoando a Xunta Suprema de Goberno que o seu irmán Fernando VII instiuira en tanto durara a súa viaxe a Francia para entrevistarse con Napoleón (do que resultou a prisión da familia real española e a usurpación (legal) do trono español por parte de Xosé Bonaparte. Alegaba Carlota ser a única integrante da familia de Carlos IV que non estaba apresada polos franceses.[1]

 
Xoán VI e Carlota Xoaquina.

Por outra parte, a súa proximidade ao vicerreinado do Río da Prata provocou a creación dun partido carlotista en Buenos Aires, o cal pretendía valerse de Carlota Xoaquina para conseguir a independencia do territorio do Río da Prata (o que sería máis tarde a Arxentina). En efecto, Carlota Xoaquina aspiraba tamén a aproveitar a invasión napoleónica de España para asegurarse un trono para si mesma en América do Sur; máis unha vez alegaba a prisión do seu pai e do seu irmán en Francia, e acariciaba a ambiciosa idea de escapar ás limitacións que lle impoñía seu esposo portugués.[1]

Porén, a interferencia da diplomacia británica e a política expansionista do seu marido fixeron fracasar o proxecto. Xoán VI determinou que, se a súa esposa era proclamada rexente de España, entón o propio rei portugués tería dereitoos sobre o vicerreinado do Río da Prata como esposo da rexente. Esta insinuación de Xoán VI fixo que o plan perdera todo apoio en Buenos Aires, onde o que se pretendía era constituír un Estado independente, non pasar do dominio español ao domino portugués. Por outra parte, a ocupación francesa en España facía que Gran Bretaña rexeitara a existencia dunha rexente española en Buenos Aires en contraposición ao restaurado, e recoñecido por esta potencia, Fernando VII.[1]

En efecto, polo tratado de Valençay de 11 de decembro de 1813, Napoleón recoñeceu a Fernando VII como rei de España e, pouco despois, tamén o recoñecía o goberno británico. (Porén cómpre dicir que nin a Rexencia nin as Cortes de Cádiz o recoñeceran, pois antes debería xurar a Constitución de 1812.[2]

Últimos anos: regreso a PortugalEditar

En 1820, unha revolución ocorrida no Porto exixiu a volta da familia real portuguesa á metrópole. Xoán VI e Carlota Xoaquina regresaron a Portugal o ano seguinte, aínda que o seu fillo e herdeiro Pedro de Braganza no só decidiu quedarse no Brasil, senón que en 1822 proclamaba a independencia de dito país asumindo o trono como emperador Pedro I de Brasil. O rei Xoán VI faleceu subitamente no Palacio da Bemposta, Lisboa, o 10 de marzo de 1826, aos 58 anos.[1] Hai que cre que foi envelenado, sospeitándose da raíña Carlota Xoaquina ou do seu fillo Miguel, nunha conspiración para ocupar o trono.

Carlota Xoaquina faleceu no Palacio de Queluz, en Sintra, o 7 de xaneiro de 1830, vítima dun cancro de útero.

FillosEditar

Do seu matrimonio con Xoán VI, Carlota Joaquina tivo nove fillos, a saber:

GaleríaEditar

Árbore xenealóxicaEditar

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
16. Luís de Francia, Gran Delfín
 
 
 
 
 
 
 
8. Filipe V de España
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
17. María Ana Cristina de Baviera
 
 
 
 
 
 
 
4. Carlos III de España
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
18. Eduardo II Farnesio
 
 
 
 
 
 
 
9. Isabel de Farnesio
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
19. Dorotea Sofía do Palatinado-Neoburgo
 
 
 
 
 
 
 
2. Carlos IV de España
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
20. Augusto II de Polonia
 
 
 
 
 
 
 
10. Augusto III de Polonia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
21. Cristiana Eberardina de Brandeburgo-Bayreuth
 
 
 
 
 
 
 
5. María Amalia de Saxonia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
22. Xosé I de Habsburgo
 
 
 
 
 
 
 
11. María Xosefa de Austria
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
23. Guillermina Amalia de Brunswick-Luneburgo
 
 
 
 
 
 
 
1. Carlota Xoaquina de Borbón
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
24. Luís de Francia, Gran Delfín (=16)
 
 
 
 
 
 
 
12. Filipe V de España (=8)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25. María Ana Cristina de Baviera (=17)
 
 
 
 
 
 
 
6. Filipe I de Parma
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
26. Eduardo II Farnesio (=18)
 
 
 
 
 
 
 
13. Isabel de Farnesio (=9)
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
27. Dorotea Sofía do Palatinado-Neoburgo (=19)
 
 
 
 
 
 
 
3. María Luísa de Parma
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28. Luís de Francia
 
 
 
 
 
 
 
14. Luís XV de Francia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
29. María Adelaida de Savoia
 
 
 
 
 
 
 
7. Luísa Isabel de Borbón
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
30. Estanislao I Leszczynski
 
 
 
 
 
 
 
15. María Leszczynska
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
31. Catalina Opalinska
 
 
 
 
 
 
Predecesor:
María I
 
Raíña de Portugal

18161826
Sucesor:
María Leopoldina de Austria

NotasEditar

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 "Carlota Joaquina de Bourbon (D.).". Portugal - Dicionário Histórico, Corográfico, Heráldico, Biográfico, Bibliográfico, Numismático e Artístico (en portugués). pp. 760–761. Consultado o 7 de maio de 2014. [Ligazón morta]
  2. Sánchez Mantero, Rafael (2001): Fernando VII. Borbones, 6. Madrid: Arlanza. ISBN 84-95503-23-9, páx. 82.
  3. Equivalente portugués das Guerras carlistas españolas.

Véxase taménEditar

BibliografiaEditar

  • Azevedo, Francisca Nogueira de (2003): Carlota Joaquina na Corte do Brasil. Rio de Janeiro: Civilização Brasileira.
  • Azevedo, Francisca Nogueira de (2007: Carlota Joaquina: cartas inéditas. Rio de Janeiro: Casa da Palavra.
  • Cassotti, Marsilio (2009): Carlota Joaquina. O Pecado Espanhol. Lisboa: A Esfera dos Livros.
  • Cheke, Marcus (1949): Carlota Joaquina (A Rainha Intrigante). Rio de Janeiro: Livraria José Olympio Editôra.
  • Lázaro, Alice (2011): La Menina. Retrato de Dona Carlota Joaquina nas Cartas Familiares (1785-1790)Lisboa: Chiado Editora.
  • Lousada, Mª Alexandre e Pereira, Mª de Fátima Melo (2005): D. Miguel Lisboa: Círculo de Leitores.
  • Pereira, Sara Marques (1999): D. Carlota Joaquina e os Espelhos de Clio. Actuação Política e Figurações Historiográficas. Lisboa: Livros Horizonte.
  • Pereira, Sara Marques (2008): D. Carlota Joaquina Rainha de PortugalLisboa: Livros Horizonte.

Outros artigosEditar

Ligazóns externasEditar