Bulería

Palo do flamenco

As bulerías[1] (da palabra «bullería», e esta de «bula»: ‘balbordo e balbordo’, ou ben, de «burlería»: ‘burla’) son o pau flamenco máis típico de Xerez da Fronteira, xeralmente de tres ou catro versos octosílabos.[2]

"Baile por bulerías" de José García Ramos.

CaracterísticasEditar

As bulerías son un pau bulicioso, festeiro e alegre do flamenco. Distínguense polo seu ritmo rápido e redobrado compás que se presta máis que outros cantes ao balbordo e as palmas.[3] Adoitan ser o baile co que se remata toda esmorga flamenca (onde formando un semicírculo e de un en un, os intérpretes van saíndo a bailar unha parte da peza musical).

As bulerías derivan da soleá xa que o "Loco Mateo", o seu primeiro intérprete, remataba desta maneira as súas soleares (ou soleás). Caracterízanse polo seu cante bulicioso, xeralmente para bailar, que ten a súa orixe nas festas de patios de veciños de finais do século XIX.[4] Distínguense polo seu ritmo rápido e redobrado a compás 6/8 e 3/4 que admite mellor que ningún outro estilo berros de alegría e expresivas voces de balbordo. Con todo, as máis flamencas atópanse en modo frixio (coa mutación do acorde I que se converte en Perfecto Maior, adoita conxugar os xiros melódicos e armónicos sobre o I e o VI).

A bulería é un dos paus máis complexos tanto de cante como de guitarra.

Como documentou Guillermo Castro na revísta Sinfonía Virtual (n.º 29, 2015/verán), o termo "bulería" empezouse a utilizar no século XVII, pero non adquire o seu significado musical (flamenco) até principios do século XX. Aínda que antes críase que a primeira aparición deste novo concepto xurdiu co cadro de José García Ramos (1852-1912) que se conserva no Museo de Belas Artes de Sevilla titulado "Baile por bulerías" (1884), hoxe sabemos que non é así, pois este cadro tivo varios títulos anteriores, como "O tango", "Bailarina" ou "O baile", e non se lle empezou a chamar "Baile por bulerías" até a segunda metade do século XX.[5]

NotasEditar

Véxase taménEditar

Outros artigosEditar

Ligazóns externasEditar