Atanarico

Atanarico, finou no 381[1] en Constantinopla. Fillo de Aorico e neto de Ariarico[2], foi un xuíz[3][4] e caudillo dos tervingos;e doutras tribos confederadas, e chegou a ser considerado polos visigodos como o seu rei fundador.[5] O significado de Aþanareiks é "rei do ano" (aþni=ano e reiks=rei).

Atanarico
01-ATANARICO.JPG
Nacementovalor descoñecido
Falecemento25 de xaneiro de 381
 Constantinopla
EtniaGodos
Ocupaciónmonarca
PaiAorico
FillosAlarico I
editar datos en Wikidata ]

O período do seu mando estivo marcado polas guerras contra romanos, hunos (ao se desprazaren estes cara o leste) e as guerras internas contra o seu rival Fritixerno, polas persecucións que levou Atanarico contra os visigodos convertidos ao cristianismo, polo que os historiadores cristiáns de época posterior retratárono como unha persoa cruel.

Os visigodos do século VII considerárono o seu primeiro rei[6] e hoxe en día hai unha gran unanimidade sobre esta idea.[7] Sucedeuno Alavivo, trala división dos tervingos.[8]

TraxectoriaEditar

Atanarico sendo xuíz e caudillo dos visigodos ou godos occidentais tomou parte nas guerras civís dos romanos do século IV. Ao se producir a sublevación de Procopio contra o emperador Valente, Atanarico tomou partido a prol de Procopio a quen enviou un continxente de 3 000 guerreiros.[9] No 366, Valente derrotou e executou a Procopio, e durante o ano seguinte, coa axuda do seu sobriño o emperador romano occidental Graciano, cruzou o Danubio e marchou contra Atanarico e os visigodos, en concreto os tervingos. Este fuxiu cos seus súbditos cara as montañas dos Cárpatos mais, finalmente, no 369 foi derrotado por Valente.

En medio do Danubio, como lugar neutral, asinaron unha paz que satisfixo a Valente (prohibía o paso do Danubio aos visigodos)[9] pero para se vingar deste, que era cristián ariano, Atanarico o mesmo ano comezou unha xeira de persecucións contra aqueles visigodos que eran cristiáns, polo que acabou sendo rexeitado polos seus propios súbditos.[1]

NotasEditar

  1. 1,0 1,1 Carbonero & Sol y Merás (1875), p. 109.
  2. Pampliega (1998), p. 28.
  3. Carbonero & Sol y Merás (1875), p. 109. Daquela os godos daban, ás persoas que ostentaban o mando, o título de xuíz en troques do de rei.
  4. Valverde Castro (2000), p. 22. "A súa posición preeminente sobre os outros xefes de banda é reflectida por Amiano Marcelino como iudex gentis ou iudex Theruingorum".
  5. Frassetto (2003), p. 44.
  6. Wolfram (2003), p. 64.
  7. Huete Fudio (1994), p. 8.
  8. Wolfram (2003), p. 72.
  9. 9,0 9,1 Alamán (1853), p. 342.

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

Outros artigosEditar