Un anzol [1] ou brinca [2] é un dispositivo para a captura de peixes no que se coloca unha carnada para atraeren a estes, e que se engancha no padal, na boca e moi raramente, no corpo do peixe.

Diversos tipos de anzois.

Os anzois foron utilizados desde hai séculos polos pescadores para capturaren peixes tanto en augas doces como nas agua salgadas.

No ano 2005, o anzol foi elixido pola revista Forbes como unha das vinte principais ferramentas na historia da humanidade.[3]

Os anzois normalmente levan algún tipo de carnada ou engado, todo iso enlazado por unha liña ou tanza que conecta o peixe capturado co pescador.

Hai unha enorme variedade de anzois no mundo da pesca. Os tamaños, deseños, formas e materiais son variábeis en función da finalidade prevista do anzol.

Forma e construciónEditar

 
Forma dun anzol (lenda en inglés).

As partes dun anzol son:

A punta, que é a que penetra na boca do peixe.

O ollo, burato situado na parte oposta da punta, onde se empata a liña.

A curva ou colo, a parte do anzol que une a punta e o ollo.

A brecha é como se denomina a distancia que separa o colo e a punta.

Os anzois contemporáneos están fabricados con aceiro de alto contido en carbono, aceiro aleado con vanadio, ou aceiro inoxidable, segundo a aplicación.

A maioría dos anzois de calidade se cóbrense con algún tipo de anticorrosivo resistente, resistencia á corrosión que se require cando se utilizan en auga salgada e mentres están almacenados.[4]

HistoriaEditar

 
Anzol feito de óso.

O anzol, ou dispositivos similares, foi probabelmente utilizado polo ser humano durante miles de anos. Proba diso é que se encontraron anzois en Palestina que datan de ao redor dos anos 7000 a.C.

O home fixo anzois de todo tipo de materiais, incluíndo a madeira, ósos de animais [5] e humanos, cornos, cunchas, pedra, bronce, até o ferro e o aceiro na actualidade.

En moitos casos fixéronse a partir de múltiplos materiais para aproveitar a forza e as características positivas de cada material.

Os noruegueses na década de 1950 aínda utilizaban madeira de xenebreiro para facer anzois.

Os ganchos de aceiro de calidade comezaron a aparecer en Europa nos anos 1600 e a súa fabricación converteuse nunha tarefa para os profesionais.[6]

NotasEditar