Abrir o menú principal

Antón Lopo

escritor e xornalista galego

Antón Rodríguez López, coñecido como Antón Lopo, nado en Monforte de Lemos o 17 de xaneiro de 1961, é un escritor, xornalista e actor galego.

Antón Lopo
Antón Lopo 2.jpg
Nacemento17 de xaneiro de 1961
 Monforte de Lemos
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónxornalista
XénerosPoesía, narrativa, teatro e ensaio
editar datos en Wikidata ]

TraxectoriaEditar

Traballou como ferroviario e actor de dobraxe, coordinou Revista das Letras, suplemento cultural de El Correo Gallego.

É creador de vocación interdisciplinar: fundou con Ana Romaní o Laboratorio de Indagacións Poéticas e autor do poemario oral Prestidixitador (2001), unha experiencia singular onde o poeta é o único soporte da obra. Como activista e performer realizou "O lugar", no que mediu Santiago de Compostela co seu corpo e co Festiclown percorreu Chiapas nunha montaxe de apoio ás bases zapatistas.

Como poeta publicou Sucios e desexados (1987), Manual de masoquistas (1990), Á sombra dos rapaces mexando (1995), O libro dos amados (1996), OM (1996), Pronomes (1998); como narrador publicou diversos relatos espallados en publicacións colectivas e as novelas As reliquias (Xerais, 1991), Premio Café De catro a catro, O riso de Isobel Hill (Deputación de Pontevedra, 2000) e Ganga (Xerais, 2001).

No ano 2002 publicou Fálame. Desenvólvese como xornalista de cultura no xornal O Correo Galego, que se transformou no 2003 en Galicia Hoxe.

Tamén participou no libro Xuro que nunca volverei pasar fame (2003), elaborado polas Redes Escarlata, das que forma parte.

ObraEditar

PoesíaEditar

 
Culturgal 2010.
  • Sucios e desexados, 1988, Sotelo Blanco, considerado por parte da crítica contemporánea como precursor dalgunha das liñas da poesía dos 90, en especial da poesía feminina de temática homoerótica[Cómpre referencia].
  • Manual de masoquistas, 1990.
  • Á sombra dos rapaces mexando, 1995.
  • Libro dos amados, 1996, poemario onde predomina o homoerotismo e o emprego dunha linguaxe do cotián, antirretórica.
  • OM, 1996, Espiral Maior
  • Pronomes, 1998. Voz forte que enuncia a representación hierática dun magma salvaxe: o amor, a morte, o desexo, a desintegración da memoria persoal e colectiva e a labilidade do vivido como fabulación rememorada. O poemario dá cabida, por primeira vez na historia da tradición lírica galega[Cómpre referencia], a un tipo de desexo, o S/M, que entronca ao autor cunha corrente de pensamento próxima á teoría Queer.
  • Fálame, 2004, Sociedade de Cultura Valle-Inclán. Poemario áspero e descarnado pero tamén visceral e humano. Trata temas amargos como a dificultade das relacións interpersoais, a incomunicación sexual ou a imposíbel felicidade etc.
  • Corpo, 2018, Xerais

NarrativaEditar

  • As reliquias, 1991.
  • O riso de Isobel Hill, 2000.
  • Ganga, 2001.
  • Unha terraza en propiedade.
  • Obediencia, 2010, Xerais.
  • Extraordinario, 2018, Galaxia.

TeatroEditar

  • Os homes só contan ata tres, 2005.

EnsaioEditar

TraduciónsEditar

Obras colectivasEditar

  • Contos eróticos. Eles, 1990, Xerais.
  • Chineses, 1996, O Correo Galego.
  • A poesía é o grande milagre do mundo / Poetry is the world´s great miracle, 2001, PEN Clube de Galicia.
  • Narradio: 56 historias no ar, 2003, Xerais.
  • Poetas e Narradores nas súas voces. II, 2006, Consello da Cultura Galega.
  • Erato bajo la piel del deseo, 2010, Sial Ediciones.
  • Cociñando ao pé da letra, 2011, Galaxia. Colaboración con varios autores sobre poesía e cociña.

PremiosEditar

NotasEditar

  1. "Lopo gaña o García Barros". Arquivado dende o orixinal o 05 de marzo de 2016. Consultado o 15 de xullo de 2010. 
  2. "Antón Lopo gaña o XII Premio de Narrativa Breve Repsol". Editorial Galaxia. Consultado o 26 de setembro de 2018. 
  3. "Tags premios-da-critica-espanola - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos". www.sermosgaliza.gal. Consultado o 2019-04-06. 

Véxase taménEditar