Anicio Boecio

filósofo romano

Anicio Manlio Torcuato Severino Boecio, nado en Roma contra o 480 e finado en Pavía no 526, foi un filósofo romano.

Anicio Boecio
Boethius initial consolation philosophy.jpg
Nacementoc. 480
 Roma
Falecementoanos 520xuliano e 25 de outubro de 524
 Pavía
CausaDecapitación
SoterradoItalia
NacionalidadeReino ostrogodo e Roma Antiga
RelixiónIgrexa católica
Ocupaciónfilósofo, estadista, escritor, musicólogo, teórico da música, político e matemático
PaiManlius Boethius
CónxuxeElpide
Coñecido/a porA Consolação da Filosofia e Opuscula sacra
editar datos en Wikidata ]
Ilustración medieval de Boecio.

TraxectoriaEditar

Boecio proviña dunha antiga familia romana, os Anicii. A familia gozaba do rango senatorial, o máis alto rango entre os patricios romanos. A esta familia pertenceron dous emperadores (Petronio Máximo e Olibrio) e un Papa. Aínda que as filiacións non están absolutamente confirmadas, parece que o propio avó de Boecio, do mesmo nome, era senador e desempeñou o cargo de prefecto do pretorio de Italia. No exercicio do cargo foi asasinado a resultas da conxuración que depuxo ao xeneral Aecio[1]. Tamén o pai de Boecio, Manlio Boecio, foi senador e chegou a exercer o consulado.

O seu pai morreu sendo Boecio cativo. Foi acollido por Símaco, membro tamén da clase senatorial romana, quen financiou os seus estudos de retórica e filosofía, coñecementos que ampliou en Atenas. Casou con Rusticiana, filla de Símaco[2].

No ano 520 foi nomeado magister officiorum, cargo equivalente ao que podería chamarse un primeiro ministro, do rei ostrogodo Teodorico. Nomeou cónsules os seus dous fillos, Flavio Símaco e Flavio Boecio. A acumulación de tanto poder despertou os celos do partido filogótico, polo que foi acusado de conspiración polo referendarius Cipriano, membro dese partido. Foi encarcerado, torturado e decapitado en Ager Calventenus, ao norte de Pavia, "inxustamente", segundo el mesmo, por intentar protexer o Senado.

ObraEditar

 
Dialectica, 1547.

Co propósito de unificar ambas as escolas filosóficas, propúxose traducir ao latín as obras de Aristóteles e de Platón, mais non concluíu o seu proxecto: só se conservan a súa tradución das Categorías e do Peri hermeneias de Aristóteles e da Isagoge de Porfirio. Étienne Gilson afirma que Boecio foi, para o escolasticismo medieval, polas súas traducións, comentarios e escritos, a principal autoridade en Lóxica da Idade Media até que no século XIII foi traducido ao latín e comentado directamente o Organon completo de Aristóteles. Na súa obra principal realiza a distinción, que logo sería central para a Escolástica, entre id quod est (todo o ente) e quo est ou esse (aquilo que fai que o ente sexa).

A súa obra máis famosa é porén Consolación da filosofía. Trátase dun diálogo entre o propio Boecio e Filosofía, personaxe alegórico femenino que aparece perante Boecio para aclararlle o problema do destino, de por qué os malvados logran recompensa e os xustos non. Filosofía intenta suavizar a súa aflición demostrándolle que a verdadeira felicidade consiste no desprezo dos bens deste mundo e na posesión dun ben imperecedeiro, que coincide coa Providencia universal que goberna todas as cousas, concepto este que toma do Estoicismo. O tema relaciónase directamente coa caída en desgraza do propio Boecio, polo cal se cre que esta obra foi composta no cárcere durante o longo ano que pasou antes de ser executado.

Este traballo tivo unha grande importancia para a ulterior teoloxía do Cristianismo medieval, pese a que tanto a metodoloxía como a terminoloxía que utiliza Boecio son simplemente filosóficas e en ningún momento presenta a cuestión en termos de fe cristiá. Por iso se chegou a discutir, incluso, se Boecio era realmente cristián.

Tamén escribiu sobre aritmética (De arithmetica), música (De música), e de teoloxía (Opuscula theologiae, cinco libros).

Traducións ao galegoEditar

Consolación da filosofía foi traducida ao galego por Helena de Carlos, publicada por Editorial Galaxia en 2005 na colección Clásicos en Galego[3].

NotasEditar

  1. Heather, Peter (2005). The Fall of the Roman Empire: A New History Of Rome And The Barbarians. Oxford University Press. pp. 244–245. ISBN 978-0195159547. 
  2. Consolación da filosofía. Galaxia. 2005. p. 9. ISBN 9788482888200.  |first1= sen |last1= in Authors list (Axuda); |first2= sen |last2= in Authors list (Axuda)
  3. "Consolación da filosofía". Cultura Galega. 2005.