Abrir o menú principal

Aires da miña terra (orixinalmente Aires d'a miña terra) é un poemario de Manuel Curros Enríquez publicado en 1880.

Aires da miña terra
Aires da miña terra, segunda edición, 1881, La Ilustración Gallega y Asturiana.jpg
2ª edición, de 1881
Título orixinalAires d'a miña terra
Autor/aManuel Curros Enríquez
OrixeGaliza
Linguagalego
Xénero(s)Lírica
Data de pub.1880

Índice

CaracterísticasEditar

É unha escolma de textos compostos en diferentes momentos e con temática diversa: costumista, intimista e denuncia social. A primeira edición estivo a cargo de Antonio Otero (Ourense, 1880). Na segunda edición, por conta de La Ilustración Gallega y Asturiana (Madrid, 1881), Curros aumentoulle 6 poemas.[1] Na terceira edición, a cargo de Latorre y Martínez Editores, Biblioteca Gallega (A Coruña, 1886), aínda lle engadiu outros 9, incluíndo a edición definitiva un total de 34 composicións.

En ocasións adoita publicarse conxuntamente coa outra obra lírica de Curros, A Virxe do Cristal.

RepercusiónsEditar

 
S'eu fixen tal mundo que o demo me leve.

O libro de poemas pon de manifesto o seu anticlericalismo ó considerar que a Igrexa non se achega ós pobres e necesitados senón que só defende castes e privilexios. Nesta obra publica o poema "Mirand’ó chau" no que, entre outras cousas escribe o celebre verso S’eu fixen tal mundo, que o demo me leve. A reacción eclesiástica non se fixo esperar e o 28 de agosto dese mesmo ano 1880 o bispo de Ourense Cesáreo Rodrigo Rodríguez condenou e reprobou o libro por conter "proposiciones heréticas, blasfemas, escandalosas”. Prohíbeselles ós fieis a lectura e posesión do libro e remátase excomungando a Curros. Simultaneamente, o bispo de Ourense denunciou diante das autoridades xudiciais o libro. O xulgado de Ourense procesouno por delito contra o libre exercicio dos cultos e ordenou o secuestro dos exemplares en poder do editor e destrución dos moldes de copia, mentres que o autor foi condenado a dous anos e catro meses de cadea e ó pago dunha multa de 250 pesetas. Finalmente, foi absolto na Audiencia da Coruña.

Un verso do poema "¡Ai!" aparece no capítulo XVII da obra Platero e mais eu (1914), de Juan Ramón Jiménez. No capítulo o poeta andaluz di de Curros que era "padre más que poeta".

TraduciónsEditar

Existen varias traducións ao castelán. A primeira, do ano 1892, foi feita por Constantino Llombart e publicada por Bernardo Rico cun prólogo de Vicente Blasco Ibáñez.[2]

Existen versións posteriores de Xavier Costa Clavell (1987) [3] e de Pablo María Morell González (2008).[4]

Galería de imaxesEditar

2ª edición, de 1881, en PDF
Juício crítico por Waldo A. Insúa, 1883. 
3ª edición, de 1886 

NotasEditar

  1. Segunda edición Arquivado 12 de decembro de 2018 en Wayback Machine. en Galiciana. Biblioteca de Galicia.
  2. Ficha en BiTraGa.
  3. Ficha en BiTraGa.
  4. Ficha en BiTraGa.

Véxase taménEditar

BibliografíaEditar

Outros artigosEditar

Ligazóns externasEditar